Różnorodność rozgałęzień oligosacharydów
Różne struktury mogą być tworzone przez łączenie różnych monosacharydów, ale różnorodność wynika nie tylko z różnych rodzajów cukrów, ale także z tego, jak są połączone. Możliwość tworzenia wiązania glikozydowego między węglem anomerycznym jednego cukru a niezmodyfikowaną grupą hydroksylową któregokolwiek z pozostałych monosacharydów lub oligosacharydów zwiększa różnorodność, która nie tylko daje produkty bardziej liniowe, ale także produkt o łańcuchu rozgałęzionym. Ponadto każdy anomeryczny węgiel jest stereocentrum, więc każde wiązanie glikozydowe może mieć konfigurację alfa lub beta.
Konstruując oligosacharydy, takie jak tetrasacharydy (cztery cukry) z niezwiązanymi końcami redukującymi i stosując tylko monosacharydy w ich postaci monocyklicznej, takie jak glukopiranoza, 1792 można skonstruować różne struktury. Oczywiście nie wszystkie z tych teoretycznie możliwych cząsteczek są produkowane w naturze z powodu braku enzymów, które je budują, ale wiele z nich można wytworzyć. Różnorodność przyczynia się do szerokiego wachlarza właściwości funkcjonalnych, dzięki którym węglowodany mogą pełnić wiele ważnych ról.
Rozgałęzianie jest główną cechą wielu glikanów znajdujących się na powierzchni komórek ssaków. Istnieją dwa główne typy glikanów reprezentujące dwa główne typy glikozylacji białek eukariotycznych: N-glikany tworzą wiązania glikozydowe z atomami azotu łańcucha bocznego reszt asparaginy, część sekwencji peptydu konsensusowego NX(S/T); O-glikany tworzą wiązania glikozydowe z końcowymi tlenami reszt seryny lub treoniny.
Zilustrowany N-glikan zawiera dwuantenowy glikan składający się z trzech reszt mannozy i dwóch reszt N-acetyloglukozaminy (Man 1-6[Man 1-3]Man 1-4GlcNAc 1-4GlcNAc {{ 6}}N-Asn) Rdzeń, którego rozgałęzienia łączą się w pozycjach 3 i 6 pierwszej reszty mannozy w łańcuchu glikanu. Istnieją bardziej złożone struktury z trzema lub czterema gałęziami.
